Bunkers
Van megalomaan tot monoliet
Langs de kuststrook kan niemand er omheen: bunkers zijn opvallende verschijningen in het landschap. Ze verstoren het beeld, roepen vragen op over hun functie, waarom ze dáár staan, doen denken aan de oorlog, trekken als magneten de aandacht, dagen uit ze te beklimmen of binnen te gaan. Het zijn overblijfselen van de Duitse kustverdediging uit de Tweede Wereldoorlog die tegenwoordig als ‘de Atlantikwall’ bekend staat.
Bezetting
Van barak tot bunker
In de zonnige zomer van 1940 overspoelden Duitse militairen ons land en namen aan de kust hun intrek in hotels en gevorderde scholen. Vanwege het tekort aan inkwartieringsadressen bouwden ze in allerijl houten barakken. Ondanks het sporadisch vallen van een bom waren hier geen gevechten en de oorlog leek ver weg. De eerste jaren was het voor de Duitse militairen aangenaam toeven in Nederland. In de roes van de overwinning speelden ze een relaxed een potje kaart, zwommen in zee, gingen naar het café of bioscoop en wachten de geplande invasie op Engeland af.
Beelden
Meer dan ‘soldatenkiekjes’
In de Duitse propaganda nam de Atlantikwall mythische proporties aan. De foto’s van professionele fotografen in dienst van het Duitse leger droegen hier in belangrijke mate aan bij. Deze Bildberichter met hun robuuste Leica wisten wel raad met bunkerfotografie. De enorme bunkers waarin scheepsgeschut stond dat over het Kanaal vuurde op Engelse dorpen en de bunkers waarin U-boten veilig afmeerden sierden in de oorlog meermaals de cover van menig magazine. Ook duizenden andere foto’s van beton wisten zij zo vast te leggen dat het louter onoverwinnelijkheid uitstraalde.